โครงงานคอมพิวเตอร์

ซิตตะโกซอรัส   ( Psittacosaurus )  หรือ  ไดโนเสาร์ปากนกแก้ว  มีชีวิตอยู่ใน ยุคครีเตเชียสตอนต้น พบได้ใน ทวีปเอเชีย และ ทวีปยุโรป   เป็น สัตว์กินพืช  2  เท้าที่มีขนาดเล็ก เพราะมีความ ยาวลำตัวเพียง  2  เมตร กะโหลกศีรษะแคบ กระดูกแก้มมีลักษณะคล้ายเขา ตาและรูจมูกอยู่ค่อน ข้างสูง จะงอยปากมีลักษณะงองุ้มคล้ายปากของนกแก้ว จึงทำให้มันได้ชื่อว่า  " ไดโนเสาร์นกแก้ว" หน้าตาของมันไม่ค่อยดุร้ายเหมือนไดโนเสาร์ตัวอื่น ๆ ในตระกูลเดียวกัน ในภายหลัง ได้มีการค้นพบไดโนเสาร์ปากนกแก้วชนิดใหม่ ที่หมวดหินโคกกรวด  อำเภอคอนสวรรค์   จังหวัดชัยภูมิ   ซึ่งเป็นการค้นพบซากฟอสซิลไดโนเสาร์ปากนกแก้วครั้งแรกของ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้   จึงได้มีการตั้งชื่อให้กับไดโนเสาร์ปากนกแก้วชนิดใหม่นี้ว่า "ซิตตะโกซอรัส สัตยารักษ์กี" เพื่อเป็นเกียรติแด่ นเรศ สัตยารักษ์ ซึ่งเป็นผู้ค้นพบซากฟอสซิลดังกล่าว อ้างอิง                               https://sites.google.com/site/dinosaurv1/say-phant...

ซัลตาซอรัส  (Saltasaurus)  ซัลตาซอรัส ( กิ้งก่าจากซัลตา ) เป็นไดโนเสาร์ตระกูลซอโรพอด ขนาดเล็กที่เหลืออยู่ถึงปลายยุคครีเตเซียส  75 - 65  ล้านปี และ เป็นสายพันธุ์ที่มีขนาดเล็กลงมาอีก คือมีความยาวเพียง  12 เมตร หนัก  7  ตัน เช่นเดียวกับ ซอโรพอดจำพวกอื่น ซัลตาซอรัสมีฟันแท่งที่ทื่อ ช่วงคอ กับ ส่วนหางที่ยาว แต่ลักษณะเด่นของมันและซอโรพอดยุคหลังอื่นๆคือ ผิวหนังมันมีปุ่มกระดูกเกล็ดผุดขึ้นมาจากหนัง เพื่อประโยชน์เป็นเกราะ ป้องกันลำตัวมันจากนักล่า คล้ายๆกับ ไดโนเสาร์หุ้มเกราะ ค้นพบเมื่อปีค.ศ. 1980

กิก้าโนโตซอรัส  ( Giganotosaurus ) ( สะกดได้ 2 แบบ กิก้าโนโตซอรัส และจิกแกนโนโตซอรัส) มีถิ่นอาศัยอยู่ที่ทุ่ง ปาตาโกเนีย ที่ ประเทศอาร์เจนตินา ช่วง กลางยุคครีเตเซียส  93 - 89  ล้านปี พบซากฟอสซิลในปี 1993  เป็น  1  ใน  3  ไดโนเสาร์กินเนื้อที่โตและดุที่สุด ยาว 13.5 เมตร และนํ้าหนักอยู่ระหว่าง  6.5-13.3  ตัน ความยาวกะโหลกศรีษระ  1.95  เมตร ( 6.3 ฟุต) ขนาดของมันยาวกว่า  ไทรันโนซอรัส   แต่เล็กกว่า  สไปโนซอรัส   แต่ทว่ามันก็ยังมีคู่แข่งทางด้านขนาดอย่าง  อัลโลซอรัส   ที่ยาว  9 เมตร ( 36 ฟุต)  คาร์ชาโรดอนโทซอรัส   ที่ยาว 13 เมตร ( 42 ฟุต)  สไปโนซอรัส   ที่ยาว 18 เมตร ( 59 ฟุต)  ไทรันโนซอรัส   ที่ยาว  12.5 เมตร ( 40 ฟุต)  อโครแคนโตซอรัส   ที่ยาว  12  เมตร ( 39 ฟุต)  มาพูซอรัส   ที่ยาว  12  เมตร ( 39 ฟุต) ซึ่งไม่ได้มีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาเดียวกันกันกับ กิก้าโนโตซอรัส นักวิทยาศาสตร์คาดการณ์ว่า กิก้าโนโตซอรัส สามารถทำความเร็วได้ถึง...

โคริโทซอรัส  ( rythosaurus )  เป็น ไดโนเสาร์ จำพวก แฮดโดรซอร์   อาศัยช่วงปลายยุคครีเตเซียส เมื่อ  65  ล้านปีก่อน ขนาด  12  เมตร  ริว เท ซูน   ฟอสซิลของมันพบที่ทวีปอเมริกาเหนือ ชื่อแปลว่ากิ้งก่ามงกุฏ ลักษณะปากของโคริโทซอรัสคล้ายกระสุนปืน สามารถกินหินได้อย่างสบาย ๆ เลยทีเดียว มันเป็นหนึ่งในเหยื่อ ที่โปรดปราณ ของ  ไทรันโนซอรัส   

แคมป์โทซอรัส  ( Camptosaurus -  กิ้งก่าหลังโค้ง )  มีชีวิตอยู่ในช่วงปลาย ยุคจูแรสสิค   ชื่อนี้มาจากโครงสร้างของของมันที่สามารถยืนตรง  2  เท้าหรือ  4  เท้าก็ได้ ขนาดตัวไม่ใหญ่มากนัก ความยาวประมาณ  6.5 เมตร และ ส่วนสูง  2  เมตรจากพื้นถึงเอว เป็น ไดโนเสาร์ ใน กลุ่มสะโพกนก ( Ornithischia)  รุ่นแรกๆของกลุ่มสายพันธุ์ที่ต่อไปในสมัยหลังจะวิวัฒนาการไปเป็น อิกัวโนดอน และ ไดโนเสาร์ตระกูลปากเป็ดในสมัยครีเตเชียส มันมีปากตัด เพื่อเอาไว้สำหรับกินพืชในป่า เป็นไดโนเสาร์ที่ไม่ได้มีขนาดอาวุธป้องกันตัวครบเครื่องแบบ สเตโกซอรัส   หรือ มีขนาดใหญ่ร่างยักษ์อย่างซอโรพอด ฝีเท้าก็ไม่ว่องไวนักเนื่องจากน้ำหนักตัวที่หนักไป (จนต้องยืน  4  ขา ในบางเวลา) จึงมักกลายถูกล่าเป็นเหยื่อจากพวกไดโนเสาร์กินเนื้อในป่า จนกระทั่งมันเริ่มวิวัฒนาการไปเป็น ไดโนเสาร์ร่างใหญ่ติดอาวุธอย่าง อิกัวโนดอน

เคนโทรซอรัส  ( Kentrosaurus )  ชื่อของมันมีความหมายว่า กิ้งก่าแหลมคม   เพราะลำตัวส่วนหน้าของมันมีแผงกระดูอยู่ ส่วนจากหลังถึง หาง ของมันมีหนามแหลมคมอยู่ อาศัยอยู่ในยุค จูราสสิก ตอนปลาย มันยาว  3-5  เมตร พบที่ แอฟริกา   อาวุธหลักของมันคือหนามยาวหนึ่งคู่ตรงหาง กินพืชเป็นอาหาร

คาร์โนทอรัส  ( Carnotaurus )  ค้นพบที่ ทุ่งราบพาร์ตาโกเนีย ของ อาร์เจนตินา   มีเขาอยู่บนหัว  2  เขา เป็นลักษณะที่พิเศษของคาร์โนทอรัส ชื่อของมันมีความหมายว่ากิ้งก่ากระทิง ขนาดประมาณ  7.5  เมตร อาศัยอยู่ใน ยุคครีเทเชียส   ตอนปลายเมื่อประมาณ  75-80  ล้านปีก่อน

คาร์ชาโรดอนโทซอรัส  (Carcharodontosaurus) เป็นหนึ่งในไดโนเสาร์กินเนื้อที่มีขนาดใหญ่โตและแข็งแรงที่สุด มีขนาดโดยประมาณคือ  13  เมตร อาศัยอยู่ในทวีป แอฟริกาเหนือ เมื่อประมาณ  93-100  ล้านปีก่อน ชื่อ คาชาโรดอน มาจากภาษา กรีก มีความหมาย ขรุขระ หรือ คม

คามาราซอรัส   เป็น ไดโนเสาร์ กินพืช ตระกูล ซอโรพอด  4  เท้า มีขนาดลำตัวไม่ใหญ่ มีชีวิตอยู่ในกลางถึงปลาย ยุคจูแรสซิก   เมื่อ  155 -145  ล้านปีก่อน มีความยาวประมาณ  12-18  เมตร กะโหลกศีรษะมีลักษณะสั้นแต่ลึกเข้าไปด้านใน ขากรรไกรมีขนาดใหญ่ คอและหางสั้นกว่าซอโรพอดตัวอื่น ไม่มีปลายหางแส้ ลำตัวกลมหนาและค่อนข้างสั้น แขนขาใหญ่โตมีลักษณะคล้ายเสาหิน ขาหลังยาวกว่าขาหน้าเล็กน้อย มีรูจมูกขนาด ใหญ่เหนือดวงตา เพื่อช่วยในการระบายความร้อนและดมกลิ่น

คอมซอกนาทัส  เป็นไดโนเสาร์ เทอโรพอด   สกุลไดโนเสาร์ที่ตัวเล็กที่สุดในโลก ลำตัวยาวประมาณ  70 เซนติเมตร และมีน้ำหนักเพียง  3  กิโลกรัม  ฟอสซิลของมันพบในเหมืองที่ประเทศเยอรมนี นอกจากนี้ยีงพบในประเทศไทยของเราด้วย พบเศษกระดูก  2  ชิ้นของกระดูกแข้งด้านซ้าย และกระดูกน่องด้านขวา มีความยาวประมาณ  3  เซนติเมตร พบที่หลุมขุดค้นที่  1  ที่ ภูประตูตีหมา   อุทยานแห่งชาติภูเวียง   อำเภอเวียงเก่า   จังหวัดขอนแก่น พบอยู่ในเนื้อหินทรายหมวดหินเสาขัว ยุคครีเทเชียสตอนต้น ลักษณะของกระดูกที่พบมีลักษณะใกล้เคียงกับ คอมพ์ซอกเนธัส ลองกิเปส มันล่าสัตว์ตัวเล็กอย่างแมลง หรือหนู อาศัยอยู่ปลายยุคจูราสซิก วิ่งเร็ว เป็นไดโนเสาร์เทอราพอดขนาดเล็ก

แม้ว่ายุคสมัยของไดโนเสาร์สิ้นสุดลงเป็นเวลาหลายสิบล้านปีแล้ว แต่ปัจจุบันไดโนเสาร์ยังคงปรากฏอยู่ใน วัฒนธรรมสมัยนิยม และวิถีชีวิตประจำวันของมนุษย์ นิยายหลายเล่มมีการกล่าวถึงไดโนเสาร์ เช่น  เพชรพระอุมา  ของ  พนมเทียน , เดอะลอสต์เวิลด์ (:en:The Lost World (Arthur Conan Doyle)|The Lost World) ของ  เซอร์ อาเทอร์ โคแนน ดอยล์ , และ " จูราสสิค พาร์ค " (ซึ่งถ้าสะกดตามหลักการถ่ายคำต้องสะกดเป็น จูแรสซิกพาร์ก) ของ  ไมเคิล ไครช์ตัน  (Michael Crichton) ไม่เพียงแต่ในหนังสือนิยายเท่านั้น การ์ตูนสำหรับเด็กก็มีการกล่าวถึงไดโนเสาร์ด้วยเช่นกัน เช่นในเรื่อง  มนุษย์หินฟลินท์สโตน  (The Flintstones)  โดราเอมอน  ตำรวจกาลเวลาและก๊องส์ นอกจากนี้ ไดโนเสาร์ยังได้ปรากฏตัวอยู่ในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น  คิงคอง  (ปี  ค.ศ. 1933 ) และ จูราสสิค พาร์ค (ปี  ค.ศ. 1993 ) ซึ่งภาพยนตร์เรื่องหลังนี้ดัดแปลงมาจากนิยายของ ไมเคิล ไครช์ตัน และประสบความสำเร็จอย่างสูง เป็นการปลุกกระแสไดโนเสาร์ให้คนทั่วไปหันมาสนใจกันมากขึ้น ในปีค.ศ. 2000 Walt Disney ได้นำไดโนเสาร์มาส...

ไดโนเสาร์ถูกแบ่งออกเป็นสองอันดับใหญ่ ๆ ตามลักษณะโครงสร้างของกระดูกเชิงกราน คือ  Saurischia  (เรียกไดโนเสาร์ในอันดับนี้ว่า  ซอริสเชียน ) ซึ่งมีลักษณะกระดูกเชิงกรานแบบสัตว์เลื้อยคลาน มีทั้งพวกกินพืชและกินสัตว์ และ  :en:Ornithischia|Ornithischia  (เรียกไดโนเสาร์ในอันดับนี้ว่า  ออร์นิทิสเชียน ) มีกระดูกเชิงกรานแบบนกและเป็นพวกกินพืชทั้งหมด [2] ไดโนเสาร์สะโพกสัตว์เลื้อยคลาน  หรือ ซอริสเชียน (จากภาษากรีก แปลว่าสะโพกสัตว์พวกกิ้งก่า) เป็นไดโนเสาร์ที่คงโครงสร้างของกระดูกเชิงกรานตามบรรพบุรุษ ซอริสเชียนรวมไปถึงไดโนเสาร์ เทอโรพอด  (theropod) (ไดโนเสาร์กินเนื้อเดินสองขา) และ ซอโรพอด  (sauropod) (ไดโนเสาร์กินพืชคอยาว) ไดโนเสาร์สะโพกนก  หรือ ออร์นิทิสเชียน (จากภาษากรีก แปลว่าสะโพกนก) เป็นไดโนเสาร์อีกอันดับหนึ่ง ส่วนใหญ่เดินสี่ขา และกินพืช

ยุคไทรแอสซิก  การครอบครองโลกของไดโนเสาร์ในยุคนี้โลกถูกปกคลุมด้วยป่าไม้จำนวนมาก พืชตระกูลที่ใช้สปอร์ในการขยายพันธ์ประสบความสำเร็จและมีวิวัฒนาการถึงขั้นสูงสุด ในป่ายุคไทรแอสซิกช่วงแรกนั้นมีสัตว์ใหญ่ไม่มากนักสัตว์ปีกที่ใหญ่ที่สุดคือแมลงปอยักษ์ที่ปีกกว้างถึง2ฟุตและได้ชื่อว่าเป็นนักล่าเวหาเพียงชนิดเดียวของยุคนี้ เนื่องจากในช่วงปลายของยุคเปอร์เมียนเกิดการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของสิ่งมีชีวิตทำให้พวกสัตว์เลื้อยคลานกึ่งเลี้ยงลูกด้วยนมจำนวนมาก สูญพันธุ์ไปพวกที่เหลือได้สืบทอดเผ่าพันธุ์มาจนถึงต้นยุคไทรแอสซิกในกลุ่มสัตว์เหล่านี้เจ้าซินนอกนาตัสเป็นสัตว์นักล่าที่น่าเกรงขามที่สุด ในหมู่พวกมันและในช่วงนี้เองไดโนเสาร์ก็ถือกำเนิดขึ้นโดยพวกมันวิวัฒนาการมาจากสัตว์เลื้อยคลานที่เดินด้วยขาหลังอย่างเจ้าธีโคดอนซึ่งถือกันว่าเป็นบรรพบุรุษของไดโนเสาร์ การสูญพันธ์ครั้งใหญ่ในยุคเปอร์เมียนทำให้พวกมันสามารถขยายเผ่าพันธุ์ได้อย่างมากมายในช่วงต้นยุคไทรแอสซิกและกลายมาเป็นคู่แข่งของพวกสัตว์เลื้อยคลานกึ่งเลี้ยงลูกด้วยนมที่เหลือ ไดโนเสาร์ในยุคแรกเป็นพวกเดินสองขา เช่น พลาทีโอซอร์ ไดโนเสาร์กินพืชคอยาวที่เป็นบรรพบุรุษของพวก...

วิวัฒนาการ บรรพบุรุษของไดโนเสาร์คือ  อาร์โคซอร์  (archosaur) ซึ่งไดโนเสาร์เริ่มแยกตัวออกมาจากอาร์โคซอร์ใน ยุค   ไทรแอสซิก  ไดโนเสาร์ชนิดแรกถือกำเนิดขึ้นราว ๆ 230 ล้านปีที่แล้ว หรือ 20 ล้านปี หลังจากเกิดการสูญพันธุ์เพอร์เมียน-ไทรแอสซิก (Permian-Triassic extinction event|Permian-Triassic extinction) ซึ่งคร่าชีวิตของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลกสมัยนั้นไปกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ สายพันธุ์ไดโนเสาร์แพร่กระจายอย่างรวดเร็วหลังยุคไทรแอสซิก กล่าวได้ว่าในยุคทองของไดโนเสาร์ ( ยุคจูแรสซิก  และ ยุคครีเทเชียส ) ทุกสิ่งมีชีวิตบนพื้นพิภพที่มีขนาดใหญ่กว่าหนึ่งเมตรคือไดโนเสาร์ จนกระทั่งเมื่อ 65 ล้านปีที่แล้ว การการสูญพันธุ์ครีเทเชียส-เทอร์เทียรี (Cretaceous-Tertiary extinction) ก็ได้กวาดล้างไดโนเสาร์จนสูญพันธุ์ เหลือเพียงไดโนเสาร์บางสายพันธุ์ที่เป็นบรรพบุรุษของ นก ในปัจจุบัน ยุคต่าง ๆของไดโนเสาร์ มหายุคมีโซโซอิก (Mesaozoic Era) 65-225 ล้านปี ในยุคนี้มี 3 ยุค คือ ยุคไทรแอสซิก ยุคจูแรสซิก และยุคครีเทเชียส ในยุคไทรแอสซิกนี้ สภาพอากาศในขณะนั้นจะมี สภาพร้อนและแล้งมากขึ้นกว่าในอดีต ทำให้...

ไดโนเสาร์เป็นสัตว์เลื้อยคลานขนาดยักษ์ซึ่งพวกมันมีผิวหนังที่ปกคลุมเป็นเกล็ดเช่นเดียวกับ งู จระเข้ หรือ เต่า กระเพาะอาหารของไดโนเสาร์กินพืช มักมีขนาดใหญ่แต่อย่างไรก็ตามเนื่องจากเซลลูโลสของพืชทำให้บางครั้งมันจึงต้องกลืนก้อนหินไปช่วยย่อย ส่วนไดโนเสาร์กินเนื้อจะย่อยอาหาร ได้เร็วกว่า แต่กระนั้น ข้อมุลของไดโนเสาร์ยังไม่ทราบแน่ชัดนัก เนื่องจากไดโนเสาร์สูญพันธ์ไปหมดเหลือเพียงซากดึกดำบรรพ์ ดังนั้น นักบรรพชีวินวิทยาจึงต้องใช้ซากฟอสซิลนี้ในการสันนิษฐานของ ข้อมูลต่าง ๆ พฤติกรรม การล่าเหยื่อ และการดำรงชีวิตของไดโนเสาร์ขึ้นมาซึ่งอาจจะไม่ตรงกับความเป็นจริงเท่าไรนัก

มนุษย์ค้นพบ ซากดึกดำบรรพ์ ไดโนเสาร์มาเป็นเวลานับพันปีแล้ว แต่ยังไม่มีผู้ใดเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเศษซากเหล่านี้เป็นของสัตว์ชนิดใด และพากันคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ชาวจีนมีความคิดว่านี่คือกระดูกของ มังกร  ขณะที่ชาวยุโรปเชื่อว่านี่เป็นสิ่งหลงเหลือของสัตว์ที่สูญพันธุ์ไปเมื่อครั้งเกิด น้ำท่วมโลกครั้งใหญ่  จนกระทั่งเมื่อมีการค้นพบซากดึกดำบรรพ์ในปี  ค.ศ. 1822  โดย  กิเดียน แมนเทล   นักธรณีวิทยา ชาวอังกฤษ ไดโนเสาร์ ชนิด แรกของโลกจึงได้ถูกตั้งชื่อขึ้นว่า  อิกัวโนดอน  เนื่องจากซากดึกดำบรรพ์นี้มีลักษณะละม้ายคล้ายคลึงกับโครงกระดูกของตัว อิกัวนา ในปัจจุบัน สองปีต่อมา วิลเลียม บักแลนด์ (William Buckland) ศาสตราจารย์ด้าน ธรณีวิทยา  ประจำ มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด  ก็ได้เป็นคนแรกที่ตีพิมพ์ข้อเขียนอธิบายเกี่ยวกับไดโนเสาร์ในวารสารทางวิทยาศาสตร์ โดยเป็นไดโนเสาร์ชนิด  เมกะโลซอรัส บักแลนดี  (Megalosaurus bucklandii) และการศึกษาซากดึกดำบรรรพ์ของสัตว์พวกกิ้งก่า ขนาดใหญ่นี้ก็ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จาก นักวิทยาศาสตร์ ทั้งในยุโรปและอเมริกา จากนั้นในป...

ประวัติส่วนตัว ชื่อ ด.ช. พีระพงษ์ ดีทองคำ ชื่อเล่น กวาง กำลังศึกษาอยู่ที่ โรงเรียนวัดโพธิ์เอน จังหวัดอ่างทอง อำเภอโพธิ์ทอง ตำบลรำมะสัก หมู่ที่ 3 บ้านเลขที่ 150 สัตว์เลี้ยงที่ชอบ เเมว น้ำที่ชอบ น้ำ อาหารที่ชอบ ข้าวหมูเเดง ลองลงมา ข้าวมันไก่ เบอร์รองเท้า 41-42 เบอร์ 0843373761 FB : กวาง อิคิอิคิ

โครงงานคอมพิวเตอร์    โครงงานเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของวิชาคอมพิวเตอร์  ง 23102  โครงงานนี้สรา้งเพื่อการศึกษาเท่านั้นไม่มีเจตนาคัดลอกเพื่อเผยเเพร่หรือทำประโยชน์ทางธุระกิจใดๆทั้งสิ้น